kon-tem-pla-to-rzy

kontemplatorzy (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: kontemplator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kontemplatorpojedyncza mianownikmęski osobowy
kontemplatorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
kontemplatorapojedyncza biernikmęski osobowy
kontemplatorachmnoga miejscownikmęski osobowy
kontemplatoramimnoga narzędnikmęski osobowy
kontemplatorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
kontemplatorommnoga celownikmęski osobowy
kontemplatorowipojedyncza celownikmęski osobowy
kontemplatorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
kontemplatorówmnoga biernikmęski osobowy
kontemplatorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
kontemplatorymnoga biernikmęski zwierzęcy
kontemplatorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
kontemplatorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
kontemplatorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
kontemplatorzymnoga mianownikmęski osobowy
kontemplatorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz