kon-temp-tu

kontemptu (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: kontempt

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kontempciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
kontempciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
kontemptpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
kontemptpojedyncza biernikmęski rzeczowy
kontemptachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
kontemptamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
kontemptempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
kontemptommnoga celownikmęski rzeczowy
kontemptowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
kontemptówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
kontemptupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
kontemptymnoga mianownikmęski rzeczowy
kontemptymnoga biernikmęski rzeczowy
kontemptymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz