kon-to-rze

kontorze (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: kontor

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kontorpojedyncza mianownikmęski osobowy
kontorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
kontorapojedyncza biernikmęski osobowy
kontorachmnoga miejscownikmęski osobowy
kontoramimnoga narzędnikmęski osobowy
kontorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
kontorommnoga celownikmęski osobowy
kontorowipojedyncza celownikmęski osobowy
kontorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
kontorówmnoga biernikmęski osobowy
kontorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
kontorymnoga biernikmęski zwierzęcy
kontorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
kontorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
kontorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
kontorzymnoga mianownikmęski osobowy
kontorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz