kon-tre-po-le-cie

kontrepolecie (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: kontrepolet

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kontrepoleciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
kontrepoleciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
kontrepoletpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
kontrepoletpojedyncza biernikmęski rzeczowy
kontrepoletachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
kontrepoletamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
kontrepoletempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
kontrepoletommnoga celownikmęski rzeczowy
kontrepoletowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
kontrepoletówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
kontrepoletupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
kontrepoletymnoga mianownikmęski rzeczowy
kontrepoletymnoga biernikmęski rzeczowy
kontrepoletymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz