kontr-part-ne-rze

kontrpartnerze (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: kontrpartner

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kontrpartnerpojedyncza mianownikmęski osobowy
kontrpartnerapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
kontrpartnerapojedyncza biernikmęski osobowy
kontrpartnerachmnoga miejscownikmęski osobowy
kontrpartneramimnoga narzędnikmęski osobowy
kontrpartnerempojedyncza narzędnikmęski osobowy
kontrpartnerommnoga celownikmęski osobowy
kontrpartnerowipojedyncza celownikmęski osobowy
kontrpartnerówmnoga dopełniaczmęski osobowy
kontrpartnerówmnoga biernikmęski osobowy
kontrpartnerymnoga mianownikmęski zwierzęcy
kontrpartnerymnoga biernikmęski zwierzęcy
kontrpartnerymnoga wołaczmęski zwierzęcy
kontrpartnerzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
kontrpartnerzepojedyncza wołaczmęski osobowy
kontrpartnerzymnoga mianownikmęski osobowy
kontrpartnerzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz