kontr-ty-tu-le

kontrtytule (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: kontrtytuł

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kontrtytulepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
kontrtytulepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
kontrtytułpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
kontrtytułpojedyncza biernikmęski rzeczowy
kontrtytułachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
kontrtytułamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
kontrtytułempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
kontrtytułommnoga celownikmęski rzeczowy
kontrtytułowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
kontrtytułówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
kontrtytułupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
kontrtytułymnoga mianownikmęski rzeczowy
kontrtytułymnoga biernikmęski rzeczowy
kontrtytułymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz