kon-wen-ty-ku-le

konwentykule (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: konwentykuł

słowoliczbaprzypadekrodzaj
konwentykulepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
konwentykulepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
konwentykułpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
konwentykułpojedyncza biernikmęski rzeczowy
konwentykułachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
konwentykułamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
konwentykułempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
konwentykułommnoga celownikmęski rzeczowy
konwentykułowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
konwentykułówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
konwentykułupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
konwentykułymnoga mianownikmęski rzeczowy
konwentykułymnoga biernikmęski rzeczowy
konwentykułymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz