kor-bu-ty

Korbuty (nazwisko) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: Korbut

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Korbuciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
Korbuciepojedyncza wołaczmęski osobowy
Korbutpojedyncza mianownikmęski osobowy
Korbutapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Korbutapojedyncza biernikmęski osobowy
Korbutachmnoga miejscownikmęski osobowy
Korbutamimnoga narzędnikmęski osobowy
Korbutempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Korbutommnoga celownikmęski osobowy
Korbutowipojedyncza celownikmęski osobowy
Korbutowiemnoga mianownikmęski osobowy
Korbutowiemnoga wołaczmęski osobowy
Korbutówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Korbutówmnoga biernikmęski osobowy
Korbutymnoga mianownikmęski zwierzęcy
Korbutymnoga biernikmęski zwierzęcy
Korbutymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz