kor-ko-dębu

korkodębu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: korkodąb

słowoliczbaprzypadekrodzaj
korkodąbpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
korkodąbpojedyncza biernikmęski rzeczowy
korkodębachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
korkodębamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
korkodębempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
korkodębiepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
korkodębiepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
korkodębommnoga celownikmęski rzeczowy
korkodębowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
korkodębówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
korkodębupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
korkodębymnoga mianownikmęski rzeczowy
korkodębymnoga biernikmęski rzeczowy
korkodębymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz