kor-ku-cia

Korkucia (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Korkuć

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Korkuciapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Korkuciapojedyncza biernikmęski osobowy
Korkuciachmnoga miejscownikmęski osobowy
Korkuciamimnoga narzędnikmęski osobowy
Korkuciemnoga mianownikmęski zwierzęcy
Korkuciemnoga biernikmęski zwierzęcy
Korkuciemnoga wołaczmęski zwierzęcy
Korkuciempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Korkuciommnoga celownikmęski osobowy
Korkuciowipojedyncza celownikmęski osobowy
Korkuciowiemnoga mianownikmęski osobowy
Korkuciowiemnoga wołaczmęski osobowy
Korkuciówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Korkuciówmnoga biernikmęski osobowy
Korkuciupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Korkuciupojedyncza wołaczmęski osobowy
Korkućpojedyncza mianownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz