ko-ro-wa-czu

korowaczu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: korowacz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
korowaczpojedyncza mianownikmęski osobowy
korowaczapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
korowaczapojedyncza biernikmęski osobowy
korowaczachmnoga miejscownikmęski osobowy
korowaczamimnoga narzędnikmęski osobowy
korowaczemnoga mianownikmęski zwierzęcy
korowaczemnoga biernikmęski zwierzęcy
korowaczemnoga wołaczmęski zwierzęcy
korowaczemnoga mianownikmęski osobowy
korowaczemnoga wołaczmęski osobowy
korowaczempojedyncza narzędnikmęski osobowy
korowaczommnoga celownikmęski osobowy
korowaczowipojedyncza celownikmęski osobowy
korowaczówmnoga dopełniaczmęski osobowy
korowaczówmnoga biernikmęski osobowy
korowaczupojedyncza miejscownikmęski osobowy
korowaczupojedyncza wołaczmęski osobowy
korowaczymnoga dopełniaczmęski osobowy
korowaczymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz