ko-rze-nia-rze

korzeniarze (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: celownik
przypadek: miejscownik
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: korzeniara

słowoliczbaprzypadekrodzaj
korzeniarmnoga dopełniaczżeński
korzeniarapojedyncza mianownikżeński
korzeniarachmnoga miejscownikżeński
korzeniaramimnoga narzędnikżeński
korzeniarąpojedyncza narzędnikżeński
korzeniarępojedyncza biernikżeński
korzeniaropojedyncza wołaczżeński
korzeniarommnoga celownikżeński
korzeniarymnoga mianownikżeński
korzeniarymnoga biernikżeński
korzeniarymnoga wołaczżeński
korzeniarypojedyncza dopełniaczżeński
korzeniarzepojedyncza celownikżeński
korzeniarzepojedyncza miejscownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz