kra-kau-erze

krakauerze (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: krakauer

słowoliczbaprzypadekrodzaj
krakauerpojedyncza mianownikmęski osobowy
krakauerapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
krakauerapojedyncza biernikmęski osobowy
krakauerachmnoga miejscownikmęski osobowy
krakaueramimnoga narzędnikmęski osobowy
krakauerempojedyncza narzędnikmęski osobowy
krakauerommnoga celownikmęski osobowy
krakauerowipojedyncza celownikmęski osobowy
krakauerówmnoga dopełniaczmęski osobowy
krakauerówmnoga biernikmęski osobowy
krakauerymnoga mianownikmęski zwierzęcy
krakauerymnoga biernikmęski zwierzęcy
krakauerymnoga wołaczmęski zwierzęcy
krakauerzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
krakauerzepojedyncza wołaczmęski osobowy
krakauerzymnoga mianownikmęski osobowy
krakauerzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz