kro-to-chwil-ni-kach

krotochwilnikach (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: miejscownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: krotochwilnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
krotochwilnicymnoga mianownikmęski osobowy
krotochwilnicymnoga wołaczmęski osobowy
krotochwilnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
krotochwilnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
krotochwilnikapojedyncza biernikmęski osobowy
krotochwilnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
krotochwilnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
krotochwilnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
krotochwilnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
krotochwilnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
krotochwilnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
krotochwilnikommnoga celownikmęski osobowy
krotochwilnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
krotochwilnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
krotochwilnikówmnoga biernikmęski osobowy
krotochwilnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
krotochwilnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz