krze-si-mi-rze

Krzesimirze (imię) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Krzesimir

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Krzesimirpojedyncza mianownikmęski osobowy
Krzesimirapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Krzesimirapojedyncza biernikmęski osobowy
Krzesimirachmnoga miejscownikmęski osobowy
Krzesimiramimnoga narzędnikmęski osobowy
Krzesimirempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Krzesimirommnoga celownikmęski osobowy
Krzesimirowipojedyncza celownikmęski osobowy
Krzesimirowiemnoga mianownikmęski osobowy
Krzesimirowiemnoga wołaczmęski osobowy
Krzesimirówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Krzesimirówmnoga biernikmęski osobowy
Krzesimirymnoga mianownikmęski zwierzęcy
Krzesimirymnoga biernikmęski zwierzęcy
Krzesimirymnoga wołaczmęski zwierzęcy
Krzesimirzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
Krzesimirzepojedyncza wołaczmęski osobowy
Krzesimirzymnoga mianownikmęski osobowy
Krzesimirzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz