ku-bar-ki

Kubarki (nazwisko) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: Kubarek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Kubarekpojedyncza mianownikmęski osobowy
Kubarkapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Kubarkapojedyncza biernikmęski osobowy
Kubarkachmnoga miejscownikmęski osobowy
Kubarkamimnoga narzędnikmęski osobowy
Kubarkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Kubarkimnoga biernikmęski zwierzęcy
Kubarkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Kubarkiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Kubarkommnoga celownikmęski osobowy
Kubarkowipojedyncza celownikmęski osobowy
Kubarkowiemnoga mianownikmęski osobowy
Kubarkowiemnoga wołaczmęski osobowy
Kubarkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Kubarkówmnoga biernikmęski osobowy
Kubarkupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Kubarkupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz