ku-bry-ku

kubryku (nazwa pospolita) rzeczownik żegl.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: kubryk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kubrykpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
kubrykpojedyncza biernikmęski rzeczowy
kubrykachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
kubrykamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
kubrykimnoga mianownikmęski rzeczowy
kubrykimnoga biernikmęski rzeczowy
kubrykimnoga wołaczmęski rzeczowy
kubrykiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
kubrykommnoga celownikmęski rzeczowy
kubrykowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
kubrykówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
kubrykupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
kubrykupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
kubrykupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz