ku-mo-stwu

kumostwu (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: miejscownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: kumostwo

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kumostwamnoga dopełniaczmęski osobowy
kumostwamnoga biernikmęski osobowy
kumostwemmnoga narzędnikmęski osobowy
kumostwomnoga mianownikmęski osobowy
kumostwomnoga wołaczmęski osobowy
kumostwumnoga celownikmęski osobowy
kumostwumnoga miejscownikmęski osobowy

kumostwu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: celownik
rodzaj: nijaki

Forma podstawowa: kumostwo

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kumostwmnoga dopełniacznijaki
kumostwamnoga mianowniknijaki
kumostwamnoga bierniknijaki
kumostwamnoga wołacznijaki
kumostwapojedyncza dopełniacznijaki
kumostwachmnoga miejscowniknijaki
kumostwamimnoga narzędniknijaki
kumostwempojedyncza narzędniknijaki
kumostwiepojedyncza miejscowniknijaki
kumostwopojedyncza mianowniknijaki
kumostwopojedyncza bierniknijaki
kumostwopojedyncza wołacznijaki
kumostwommnoga celowniknijaki
kumostwupojedyncza celowniknijaki

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz