ku-no-wia-ni-nem

kunowianinem (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: kunowianin

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kunowianmnoga dopełniaczmęski osobowy
kunowianmnoga biernikmęski osobowy
kunowianachmnoga miejscownikmęski osobowy
kunowianamimnoga narzędnikmęski osobowy
kunowianiemnoga mianownikmęski osobowy
kunowianiemnoga wołaczmęski osobowy
kunowianinpojedyncza mianownikmęski osobowy
kunowianinapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
kunowianinapojedyncza biernikmęski osobowy
kunowianinempojedyncza narzędnikmęski osobowy
kunowianiniepojedyncza miejscownikmęski osobowy
kunowianiniepojedyncza wołaczmęski osobowy
kunowianinowipojedyncza celownikmęski osobowy
kunowianommnoga celownikmęski osobowy
kunowianymnoga mianownikmęski zwierzęcy
kunowianymnoga biernikmęski zwierzęcy
kunowianymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz