kunsz-tow-ni-ku

kunsztowniku (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: kunsztownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kunsztownicymnoga mianownikmęski osobowy
kunsztownicymnoga wołaczmęski osobowy
kunsztownikpojedyncza mianownikmęski osobowy
kunsztownikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
kunsztownikapojedyncza biernikmęski osobowy
kunsztownikachmnoga miejscownikmęski osobowy
kunsztownikamimnoga narzędnikmęski osobowy
kunsztownikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
kunsztownikimnoga biernikmęski zwierzęcy
kunsztownikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
kunsztownikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
kunsztownikommnoga celownikmęski osobowy
kunsztownikowipojedyncza celownikmęski osobowy
kunsztownikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
kunsztownikówmnoga biernikmęski osobowy
kunsztownikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
kunsztownikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz