kunsz-ty-klu

kunsztyklu (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: kunsztykiel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kunsztykielpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
kunsztykielpojedyncza biernikmęski rzeczowy
kunsztyklapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
kunsztyklachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
kunsztyklamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
kunsztyklemnoga mianownikmęski rzeczowy
kunsztyklemnoga biernikmęski rzeczowy
kunsztyklemnoga wołaczmęski rzeczowy
kunsztyklempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
kunsztyklimnoga dopełniaczmęski rzeczowy
kunsztyklommnoga celownikmęski rzeczowy
kunsztyklowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
kunsztyklupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
kunsztyklupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz