kun-tu-sze

kuntusze (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: kuntusz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kuntuszpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
kuntuszpojedyncza biernikmęski rzeczowy
kuntuszapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
kuntuszachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
kuntuszamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
kuntuszemnoga mianownikmęski rzeczowy
kuntuszemnoga biernikmęski rzeczowy
kuntuszemnoga wołaczmęski rzeczowy
kuntuszempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
kuntuszommnoga celownikmęski rzeczowy
kuntuszowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
kuntuszówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
kuntuszupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
kuntuszupojedyncza wołaczmęski rzeczowy
kuntuszymnoga dopełniaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz