ku-ra-to-ry

kuratory (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: kurator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kuratorpojedyncza mianownikmęski osobowy
kuratorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
kuratorapojedyncza biernikmęski osobowy
kuratorachmnoga miejscownikmęski osobowy
kuratoramimnoga narzędnikmęski osobowy
kuratorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
kuratorommnoga celownikmęski osobowy
kuratorowipojedyncza celownikmęski osobowy
kuratorowiemnoga mianownikmęski osobowy
kuratorowiemnoga wołaczmęski osobowy
kuratorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
kuratorówmnoga biernikmęski osobowy
kuratorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
kuratorymnoga biernikmęski zwierzęcy
kuratorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
kuratorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
kuratorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
kuratorzymnoga mianownikmęski osobowy
kuratorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz