kur-du-plu

kurduplu (nazwa pospolita) rzeczownik pogard.;pot.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: kurdupel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kurdupelpojedyncza mianownikmęski osobowy
kurduplapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
kurduplapojedyncza biernikmęski osobowy
kurduplachmnoga miejscownikmęski osobowy
kurduplamimnoga narzędnikmęski osobowy
kurduplemnoga mianownikmęski zwierzęcy
kurduplemnoga biernikmęski zwierzęcy
kurduplemnoga wołaczmęski zwierzęcy
kurduplemnoga mianownikmęski osobowy
kurduplemnoga wołaczmęski osobowy
kurduplempojedyncza narzędnikmęski osobowy
kurduplimnoga dopełniaczmęski osobowy
kurduplimnoga biernikmęski osobowy
kurduplommnoga celownikmęski osobowy
kurduplowipojedyncza celownikmęski osobowy
kurduplówmnoga dopełniaczmęski osobowy
kurduplówmnoga biernikmęski osobowy
kurduplupojedyncza miejscownikmęski osobowy
kurduplupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz