kur-niu

kurniu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: kureń

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kurenimnoga dopełniaczmęski rzeczowy
kureniapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
kureniachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
kureniamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
kureniemnoga mianownikmęski rzeczowy
kureniemnoga biernikmęski rzeczowy
kureniemnoga wołaczmęski rzeczowy
kureniempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
kureniommnoga celownikmęski rzeczowy
kureniowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
kureniówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
kureniupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
kureniupojedyncza wołaczmęski rzeczowy
kureńpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
kureńpojedyncza biernikmęski rzeczowy
kurnimnoga dopełniaczmęski rzeczowy
kurniapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
kurniachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
kurniamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
kurniemnoga mianownikmęski rzeczowy
kurniemnoga biernikmęski rzeczowy
kurniemnoga wołaczmęski rzeczowy
kurniempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
kurniommnoga celownikmęski rzeczowy
kurniowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
kurniówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
kurniupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
kurniupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz