kurt-ko

kurtko (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: kurtka

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kurtcepojedyncza celownikżeński
kurtcepojedyncza miejscownikżeński
kurtekmnoga dopełniaczżeński
kurtkapojedyncza mianownikżeński
kurtkachmnoga miejscownikżeński
kurtkamimnoga narzędnikżeński
kurtkąpojedyncza narzędnikżeński
kurtkępojedyncza biernikżeński
kurtkimnoga mianownikżeński
kurtkimnoga biernikżeński
kurtkimnoga wołaczżeński
kurtkipojedyncza dopełniaczżeński
kurtkopojedyncza wołaczżeński
kurtkommnoga celownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz