kwin-te-tu

kwintetu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: kwintet

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kwinteciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
kwinteciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
kwintetpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
kwintetpojedyncza biernikmęski rzeczowy
kwintetachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
kwintetamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
kwintetempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
kwintetommnoga celownikmęski rzeczowy
kwintetowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
kwintetówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
kwintetupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
kwintetymnoga mianownikmęski rzeczowy
kwintetymnoga biernikmęski rzeczowy
kwintetymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz