kwi-ry-ci

kwiryci (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: kwiryta

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kwirycimnoga mianownikmęski osobowy
kwirycimnoga wołaczmęski osobowy
kwiryciepojedyncza celownikmęski osobowy
kwiryciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
kwirytapojedyncza mianownikmęski osobowy
kwirytachmnoga miejscownikmęski osobowy
kwirytamimnoga narzędnikmęski osobowy
kwirytąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
kwirytępojedyncza biernikmęski osobowy
kwirytopojedyncza wołaczmęski osobowy
kwirytommnoga celownikmęski osobowy
kwirytówmnoga dopełniaczmęski osobowy
kwirytówmnoga biernikmęski osobowy
kwirytymnoga mianownikmęski zwierzęcy
kwirytymnoga biernikmęski zwierzęcy
kwirytymnoga wołaczmęski zwierzęcy
kwirytypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz