le-kar-ni-ku

lekarniku (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: lekarnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
lekarnicymnoga mianownikmęski osobowy
lekarnicymnoga wołaczmęski osobowy
lekarnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
lekarnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
lekarnikapojedyncza biernikmęski osobowy
lekarnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
lekarnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
lekarnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
lekarnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
lekarnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
lekarnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
lekarnikommnoga celownikmęski osobowy
lekarnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
lekarnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
lekarnikówmnoga biernikmęski osobowy
lekarnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
lekarnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz