le-ko-ro-by

lekoroby (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: lekorób

słowoliczbaprzypadekrodzaj
lekorobapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
lekorobapojedyncza biernikmęski osobowy
lekorobachmnoga miejscownikmęski osobowy
lekorobamimnoga narzędnikmęski osobowy
lekorobempojedyncza narzędnikmęski osobowy
lekorobimnoga mianownikmęski osobowy
lekorobimnoga wołaczmęski osobowy
lekorobiepojedyncza miejscownikmęski osobowy
lekorobiepojedyncza wołaczmęski osobowy
lekorobommnoga celownikmęski osobowy
lekorobowipojedyncza celownikmęski osobowy
lekorobowiemnoga mianownikmęski osobowy
lekorobowiemnoga wołaczmęski osobowy
lekorobówmnoga dopełniaczmęski osobowy
lekorobówmnoga biernikmęski osobowy
lekorobymnoga mianownikmęski zwierzęcy
lekorobymnoga biernikmęski zwierzęcy
lekorobymnoga wołaczmęski zwierzęcy
lekoróbpojedyncza mianownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz