lu-bow-ni-ku

lubowniku (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: lubownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
lubownicymnoga mianownikmęski osobowy
lubownicymnoga wołaczmęski osobowy
lubownikpojedyncza mianownikmęski osobowy
lubownikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
lubownikapojedyncza biernikmęski osobowy
lubownikachmnoga miejscownikmęski osobowy
lubownikamimnoga narzędnikmęski osobowy
lubownikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
lubownikimnoga biernikmęski zwierzęcy
lubownikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
lubownikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
lubownikommnoga celownikmęski osobowy
lubownikowipojedyncza celownikmęski osobowy
lubownikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
lubownikówmnoga biernikmęski osobowy
lubownikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
lubownikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz