ma-jo-ra-ta

majorata (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: majorat

słowoliczbaprzypadekrodzaj
majoracimnoga mianownikmęski osobowy
majoracimnoga wołaczmęski osobowy
majoraciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
majoraciepojedyncza wołaczmęski osobowy
majoratpojedyncza mianownikmęski osobowy
majoratapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
majoratapojedyncza biernikmęski osobowy
majoratachmnoga miejscownikmęski osobowy
majoratamimnoga narzędnikmęski osobowy
majoratempojedyncza narzędnikmęski osobowy
majoratommnoga celownikmęski osobowy
majoratowipojedyncza celownikmęski osobowy
majoratowiemnoga mianownikmęski osobowy
majoratowiemnoga wołaczmęski osobowy
majoratówmnoga dopełniaczmęski osobowy
majoratówmnoga biernikmęski osobowy
majoratymnoga mianownikmęski zwierzęcy
majoratymnoga biernikmęski zwierzęcy
majoratymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz