ma-jo-ru

majoru (nazwa pospolita) rzeczownik muz.;przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: major

słowoliczbaprzypadekrodzaj
majorpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
majorpojedyncza biernikmęski rzeczowy
majorpojedyncza mnoga mianownikmęski rzeczowy
majorpojedyncza mnoga dopełniaczmęski rzeczowy
majorpojedyncza mnoga celownikmęski rzeczowy
majorpojedyncza mnoga biernikmęski rzeczowy
majorpojedyncza mnoga narzędnikmęski rzeczowy
majorpojedyncza mnoga miejscownikmęski rzeczowy
majorpojedyncza mnoga wołaczmęski rzeczowy
majorachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
majoramimnoga narzędnikmęski rzeczowy
majorempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
majorommnoga celownikmęski rzeczowy
majorowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
majorówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
majorupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
majorymnoga mianownikmęski rzeczowy
majorymnoga biernikmęski rzeczowy
majorymnoga wołaczmęski rzeczowy
majorzepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
majorzepojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz