man-da-ci-kiem

mandacikiem (nazwa pospolita) rzeczownik pot.

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: mandacik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
mandacikpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
mandacikpojedyncza biernikmęski rzeczowy
mandacikachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
mandacikamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
mandacikimnoga mianownikmęski rzeczowy
mandacikimnoga biernikmęski rzeczowy
mandacikimnoga wołaczmęski rzeczowy
mandacikiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
mandacikommnoga celownikmęski rzeczowy
mandacikowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
mandacikówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
mandacikupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
mandacikupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
mandacikupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz