man-tu-ry

Mantury (nazwisko) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: Mantur

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Manturpojedyncza mianownikmęski osobowy
Manturapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Manturapojedyncza biernikmęski osobowy
Manturachmnoga miejscownikmęski osobowy
Manturamimnoga narzędnikmęski osobowy
Manturempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Manturommnoga celownikmęski osobowy
Manturowipojedyncza celownikmęski osobowy
Manturowiemnoga mianownikmęski osobowy
Manturowiemnoga wołaczmęski osobowy
Manturówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Manturówmnoga biernikmęski osobowy
Manturymnoga mianownikmęski zwierzęcy
Manturymnoga biernikmęski zwierzęcy
Manturymnoga wołaczmęski zwierzęcy
Manturzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
Manturzepojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz