mar-ku-rom

markurom (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: markur

słowoliczbaprzypadekrodzaj
markurpojedyncza mianownikmęski zwierzęcy
markurapojedyncza dopełniaczmęski zwierzęcy
markurapojedyncza biernikmęski zwierzęcy
markurachmnoga miejscownikmęski zwierzęcy
markuramimnoga narzędnikmęski zwierzęcy
markurempojedyncza narzędnikmęski zwierzęcy
markurommnoga celownikmęski zwierzęcy
markurowipojedyncza celownikmęski zwierzęcy
markurówmnoga dopełniaczmęski zwierzęcy
markurymnoga mianownikmęski zwierzęcy
markurymnoga biernikmęski zwierzęcy
markurymnoga wołaczmęski zwierzęcy
markurzepojedyncza miejscownikmęski zwierzęcy
markurzepojedyncza wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz