mar-ku-ty

Markuty (nazwisko) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: Markut

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Markuciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
Markuciepojedyncza wołaczmęski osobowy
Markutpojedyncza mianownikmęski osobowy
Markutapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Markutapojedyncza biernikmęski osobowy
Markutachmnoga miejscownikmęski osobowy
Markutamimnoga narzędnikmęski osobowy
Markutempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Markutommnoga celownikmęski osobowy
Markutowipojedyncza celownikmęski osobowy
Markutowiemnoga mianownikmęski osobowy
Markutowiemnoga wołaczmęski osobowy
Markutówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Markutówmnoga biernikmęski osobowy
Markutymnoga mianownikmęski zwierzęcy
Markutymnoga biernikmęski zwierzęcy
Markutymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz