mar-no-traw-ni-ki

marnotrawniki (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: marnotrawnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
marnotrawnicymnoga mianownikmęski osobowy
marnotrawnicymnoga wołaczmęski osobowy
marnotrawnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
marnotrawnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
marnotrawnikapojedyncza biernikmęski osobowy
marnotrawnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
marnotrawnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
marnotrawnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
marnotrawnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
marnotrawnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
marnotrawnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
marnotrawnikommnoga celownikmęski osobowy
marnotrawnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
marnotrawnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
marnotrawnikówmnoga biernikmęski osobowy
marnotrawnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
marnotrawnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz