mer-ka-to-ry

merkatory (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: merkator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
merkatorpojedyncza mianownikmęski osobowy
merkatorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
merkatorapojedyncza biernikmęski osobowy
merkatorachmnoga miejscownikmęski osobowy
merkatoramimnoga narzędnikmęski osobowy
merkatorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
merkatorommnoga celownikmęski osobowy
merkatorowipojedyncza celownikmęski osobowy
merkatorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
merkatorówmnoga biernikmęski osobowy
merkatorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
merkatorymnoga biernikmęski zwierzęcy
merkatorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
merkatorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
merkatorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
merkatorzymnoga mianownikmęski osobowy
merkatorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz