mi-ra-kle

mirakle (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: mirakl

słowoliczbaprzypadekrodzaj
miraklpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
miraklpojedyncza biernikmęski rzeczowy
miraklapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
miraklachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
miraklamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
miraklemnoga mianownikmęski rzeczowy
miraklemnoga biernikmęski rzeczowy
miraklemnoga wołaczmęski rzeczowy
miraklempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
miraklimnoga dopełniaczmęski rzeczowy
miraklommnoga celownikmęski rzeczowy
miraklowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
miraklówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
miraklupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
miraklupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz