mo-no-fton-gu

monoftongu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: monoftong

słowoliczbaprzypadekrodzaj
monoftongpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
monoftongpojedyncza biernikmęski rzeczowy
monoftongachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
monoftongamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
monoftongimnoga mianownikmęski rzeczowy
monoftongimnoga biernikmęski rzeczowy
monoftongimnoga wołaczmęski rzeczowy
monoftongiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
monoftongommnoga celownikmęski rzeczowy
monoftongowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
monoftongówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
monoftongupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
monoftongupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
monoftongupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz