mo-no-te-le-tą

monoteletą (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: monoteleta

słowoliczbaprzypadekrodzaj
monotelecimnoga mianownikmęski osobowy
monotelecimnoga wołaczmęski osobowy
monoteleciepojedyncza celownikmęski osobowy
monoteleciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
monoteletapojedyncza mianownikmęski osobowy
monoteletachmnoga miejscownikmęski osobowy
monoteletamimnoga narzędnikmęski osobowy
monoteletąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
monoteletępojedyncza biernikmęski osobowy
monoteletopojedyncza wołaczmęski osobowy
monoteletommnoga celownikmęski osobowy
monoteletówmnoga dopełniaczmęski osobowy
monoteletówmnoga biernikmęski osobowy
monoteletymnoga mianownikmęski zwierzęcy
monoteletymnoga biernikmęski zwierzęcy
monoteletymnoga wołaczmęski zwierzęcy
monoteletypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz