mo-ra-li-tet

moralitet (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: moralitet

słowoliczbaprzypadekrodzaj
moraliteciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
moraliteciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
moralitetpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
moralitetpojedyncza biernikmęski rzeczowy
moralitetachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
moralitetamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
moralitetempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
moralitetommnoga celownikmęski rzeczowy
moralitetowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
moralitetówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
moralitetupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
moralitetymnoga mianownikmęski rzeczowy
moralitetymnoga biernikmęski rzeczowy
moralitetymnoga wołaczmęski rzeczowy
gatunek dramatyczny, o tematyce religijnej, ukształtowany w XIV wieku na północy Europy, ukazujący dzieje jednostkowego bohatera, wybierającego pomiędzy złem a dobrem, potępieniem a zbawieniem.

utwór (filmowy, literacki, sceniczny) o tematyce moralnej, przedstawiający moralne rozterki bohaterów, niosący przesłanie moralne.

· "Wesele" Smarzowskiego to moralitet z pogranicza komedii i dramatu.

Źródła danych

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz