mędr-ce

mędrce (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: mędrzec

słowoliczbaprzypadekrodzaj
mędrcapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
mędrcapojedyncza biernikmęski osobowy
mędrcachmnoga miejscownikmęski osobowy
mędrcamimnoga narzędnikmęski osobowy
mędrcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
mędrcemnoga biernikmęski zwierzęcy
mędrcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
mędrcempojedyncza narzędnikmęski osobowy
mędrcommnoga celownikmęski osobowy
mędrcowipojedyncza celownikmęski osobowy
mędrcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
mędrcówmnoga biernikmęski osobowy
mędrcupojedyncza miejscownikmęski osobowy
mędrcupojedyncza wołaczmęski osobowy
mędrcymnoga mianownikmęski osobowy
mędrcymnoga wołaczmęski osobowy
mędrczepojedyncza wołaczmęski osobowy
mędrzecpojedyncza mianownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz