na-czel-ni-ku

naczelniku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: naczelnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
naczelnicymnoga mianownikmęski osobowy
naczelnicymnoga wołaczmęski osobowy
naczelnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
naczelnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
naczelnikapojedyncza biernikmęski osobowy
naczelnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
naczelnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
naczelnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
naczelnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
naczelnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
naczelnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
naczelnikommnoga celownikmęski osobowy
naczelnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
naczelnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
naczelnikówmnoga biernikmęski osobowy
naczelnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
naczelnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz