nad-bru-ku

nadbruku (nazwa pospolita) rzeczownik indyw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: nadbruk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
nadbrukpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
nadbrukpojedyncza biernikmęski rzeczowy
nadbrukachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
nadbrukamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
nadbrukimnoga mianownikmęski rzeczowy
nadbrukimnoga biernikmęski rzeczowy
nadbrukimnoga wołaczmęski rzeczowy
nadbrukiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
nadbrukommnoga celownikmęski rzeczowy
nadbrukowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
nadbrukówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
nadbrukupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
nadbrukupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
nadbrukupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz