nad-gu-ber-na-to-ry

nadgubernatory (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: nadgubernator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
nadgubernatorpojedyncza mianownikmęski osobowy
nadgubernatorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
nadgubernatorapojedyncza biernikmęski osobowy
nadgubernatorachmnoga miejscownikmęski osobowy
nadgubernatoramimnoga narzędnikmęski osobowy
nadgubernatorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
nadgubernatorommnoga celownikmęski osobowy
nadgubernatorowipojedyncza celownikmęski osobowy
nadgubernatorowiemnoga mianownikmęski osobowy
nadgubernatorowiemnoga wołaczmęski osobowy
nadgubernatorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
nadgubernatorówmnoga biernikmęski osobowy
nadgubernatorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
nadgubernatorymnoga biernikmęski zwierzęcy
nadgubernatorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
nadgubernatorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
nadgubernatorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
nadgubernatorzymnoga mianownikmęski osobowy
nadgubernatorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz