nad-kon-duk-to-rem

nadkonduktorem (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: nadkonduktor

słowoliczbaprzypadekrodzaj
nadkonduktorpojedyncza mianownikmęski osobowy
nadkonduktorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
nadkonduktorapojedyncza biernikmęski osobowy
nadkonduktorachmnoga miejscownikmęski osobowy
nadkonduktoramimnoga narzędnikmęski osobowy
nadkonduktorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
nadkonduktorommnoga celownikmęski osobowy
nadkonduktorowipojedyncza celownikmęski osobowy
nadkonduktorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
nadkonduktorówmnoga biernikmęski osobowy
nadkonduktorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
nadkonduktorymnoga biernikmęski zwierzęcy
nadkonduktorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
nadkonduktorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
nadkonduktorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
nadkonduktorzymnoga mianownikmęski osobowy
nadkonduktorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz