nad-pro-ku-ra-to-ry

nadprokuratory (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: nadprokurator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
nadprokuratorpojedyncza mianownikmęski osobowy
nadprokuratorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
nadprokuratorapojedyncza biernikmęski osobowy
nadprokuratorachmnoga miejscownikmęski osobowy
nadprokuratoramimnoga narzędnikmęski osobowy
nadprokuratorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
nadprokuratorommnoga celownikmęski osobowy
nadprokuratorowipojedyncza celownikmęski osobowy
nadprokuratorowiemnoga mianownikmęski osobowy
nadprokuratorowiemnoga wołaczmęski osobowy
nadprokuratorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
nadprokuratorówmnoga biernikmęski osobowy
nadprokuratorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
nadprokuratorymnoga biernikmęski zwierzęcy
nadprokuratorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
nadprokuratorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
nadprokuratorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
nadprokuratorzymnoga mianownikmęski osobowy
nadprokuratorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz