na-plet-ku

napletku (nazwa pospolita) rzeczownik anat.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: napletek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
napletekpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
napletekpojedyncza biernikmęski rzeczowy
napletkapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
napletkachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
napletkamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
napletkimnoga mianownikmęski rzeczowy
napletkimnoga biernikmęski rzeczowy
napletkimnoga wołaczmęski rzeczowy
napletkiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
napletkommnoga celownikmęski rzeczowy
napletkowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
napletkówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
napletkupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
napletkupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz